Edebiyat

Varolma eğilimi

(…)

Yeniyetmelik çağımın sonlarında, kafamda tek bir düşünce, nasıl kasvete gömüldüğümü, beni çürüten tüm güçlerin hizmetine nasıl girdiğimi hatırlıyorum…Öteki düşüncelerim artık ilgilendirmiyor beni: Onların beni nereye sürüklediğini, neye doğru yöneldiklerini çok iyi biliyordum. Yalnız bir sorunum olduğu anda, sounlara takılıp kalmak neye yarar? Bir benlik işlevi halinde yaşamaktan vazgeçip kendimi denetleme özgürlüğünü ölüme bırakıyordum; korkularım bana ait değildi artık, hatta ismim bile, o taşıyordu, bakışlarımın yerini almıştı ölüm, o bana bütün şeylerde hükümdarlığının izlerini gösteriyordu. Her gelen geçenin yüzünde bir ceset seziyordum, her kokuda bir çürüme, her sevinçte sonuncu bir yapmacık (…)

emil michel cioran

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s