şimdi böyle cümleye başlayıncada yaşlıymışız gibi olacak farkındayım ama;
şunu söyliyeyim ki bu eski ramazanları yad etmenin yaşla başla hiç alakası yok.
ramazan deyince aklıma sahur gelir ve sahur için annemin yaptığı sütlaçlar ve hamur işleri.
Ve sahurlar pek bir renkli geçerdi her ne hikmetse.
Abim evinden bizim eve gelirdi hatırlıyorum.
Annem kaldırmaya kıyamamışsa eğer, Abim devreye girer kulağımın dibinde ayşegüüüül diye seslenmeye başlardı.
Bu arada ben 5. sınıfa dek oruç tutmamış bir çocuktum. Annem tutma derdi bende ısrar etmezdim 
(bak benim şeytan o zamandan kendini belli etmiş)
İftar vakti, arka oda ya geçip, pencereden şerefelerin ışıklarının yandığını haber vermek benim vazifemdi.
Kaç kere sallamışımdır
–tamam yandı bozun oruçlarınızı
diye.
İçerden
-Ayşegüüüüüüüüül
diye seslenirlerdi. Allah tan bana güvenip te oruçlarını bozmamışlar.
Neyse şimdi ne şerefelere bakacak fırsat buluyorum sofra hazırlamaktan, ne de sahurda sütlaç yiyoruz.
Biliyorum bugünleri de gün gelecek ne günlerdi diye anıcaz, hayat böyle…
